OBJAWIENIE – MIŁOSNE ZAPROSZENIE – CZĘŚĆ DRUGA

OBJAWIENIE BOŻE – CZĘŚĆ II – RODZAJE I ZNAKI OBJAWIENIA ORAZ REFLEKSJA TEOLOGICZNA

W poprzednim tekście skupiłam się na tym, jak kształtowało się pojęcie Objawienia w historii Kościoła, jak widzi je teologia dzisiaj z punktu widzenia nauki Soboru Watykańskiego II oraz jakie były Etapy Objawienia Boga w Historii Zbawienia. (cały tekst dostępny tutaj: https://strefapolcienia.blog.deon.pl/2019/03/05/objawienie-milosne-zaproszenie-czesc-pierwsza/)

Wchodząc w dalsze rozważania na temat Objawienia, warto wrócić do jego obecnie obowiązującej definicji, która w swojej istocie wskazuje bardzo mocno na chrystocentryzm Objawienia. Objawienie Boże w sensie ścisłym jest dziełem zbawczym Jezusa Chrystusa, Ewangelią Boga, który w nim objawia się ludziom, aby przyciągnąć ich do siebie i zjednoczyć w Jezusie.

Z tej perspektywy należy patrzeć zarówno na etapy Objawienia, które stanowiły przygotowanie do osiągnięcia szczytu w Chrystusie, jak i na jego rodzaje, które także ostatecznie znajdują swój sens i cel właśnie w Nim – gdyż:

„On jest obrazem Boga niewidzialnego – Pierworodnym wobec każdego stworzenia, bo w Nim zostało wszystko stworzone: i to, co w niebiosach, i to, co na ziemi, byty widzialne i niewidzialne, czy Trony, czy Panowania, czy Zwierzchności, czy Władze. Wszystko przez Niego i dla Niego zostało stworzone. On jest przed wszystkim i wszystko w Nim ma istnienie. I On jest Głową Ciała – Kościoła. On jest Początkiem, Pierworodnym spośród umarłych, aby sam zyskał pierwszeństwo we wszystkim. Zechciał bowiem [Bóg], aby w Nim zamieszkała cała Pełnia, i aby przez Niego znów pojednać wszystko z sobą: przez Niego – i to, co na ziemi, i to, co w niebiosach, wprowadziwszy pokój przez krew Jego krzyża.” (Kol 1, 15-20)

RODZAJE OBJAWIENIA

OBJAWIENIE KOSMICZNE

Bóg objawia się człowiekowi przez harmonię i piękno świata. One wskazują na Stwórcę. Całe stworzenie w swoim doskonałym współgraniu wskazuje na to, że Ktoś to wszystko tak pięknie zaplanował i stworzył. Odkrywanie praw natury i zachwyt nad bytami skończonymi i przygodnymi powinien kierować serce podziwiającego na Byt Nieskończony i Wieczny, który jest Pierwszym Poruszycielem i Przyczyną istnienia wszystkiego, co stworzone. Dobrze ujął to autor starotestamentalnej księgi mądrości:

„Głupi [już] z natury są wszyscy ludzie, którzy nie poznali Boga: z dóbr widzialnych nie zdołali poznać Tego, który jest, patrząc na dzieła nie poznali Twórcy, lecz ogień, wiatr, powietrze chyże, gwiazdy dokoła, wodę burzliwą lub światła niebieskie uznali za bóstwa, które rządzą światem. Jeśli urzeczeni ich pięknem wzięli je za bóstwa – winni byli poznać, o ile wspanialszy jest ich Władca, stworzył je bowiem Twórca piękności; a jeśli ich moc i działanie wprawiły ich w podziw – winni byli z nich poznać, o ile jest potężniejszy Ten, kto je uczynił. Bo z wielkości i piękna stworzeń poznaje się przez podobieństwo ich Stwórcę. Ci jednak na mniejszą zasługują naganę, bo wprawdzie błądzą, ale Boga szukają i pragną Go znaleźć. Obracają się wśród Jego dzieł, badają, i ulegają pozorom, bo piękne to, na co patrzą. Ale i oni nie są bez winy: jeśli się bowiem zdobyli na tyle wiedzy, by móc ogarnąć wszechświat – jakże nie mogli rychlej znaleźć jego Pana?” (Mdr 13, 1-9)

W sposób naturalny Stwórca objawia swą wielkość poprzez wolność i godność człowieka. Wyraźnie odczuwamy, że mimo nielicznych podobieństw biologicznych, wyraźnie odróżniamy się od zwierząt. Tworzymy cywilizacje, kształtujemy świat wokół nas. Człowiek tworzy byty abstrakcyjne, nieprzydatne do przetrwania – muzykę, literaturę, sztukę, dzieło myśli filozoficznej. Eksploruje mikro i makrokosmos, odkrywając (a nie tworząc!) prawa rządzące światem stworzonym. Czuje się uprawnionym do panowania nad światem i jest całkowicie wolny w swoich decyzjach. Nie podporządkowuje się jedynie instynktom, lecz potrafi sterować nimi według postanowienia woli. Zna swoją wartość, a gdy ktoś próbuje ją podważyć, potrafi o nią walczyć. Prowadzi życie wewnętrzne, nie zatrzymuje się jedynie na potrzebach cielesnych. To wszystko wskazuje na to, że nie jesteśmy jedynie prostym efektem ewolucji (choć nauka Kościoła nie neguje teorii ewolucji) ale mamy w sobie tę wyższą cząstkę – tę głębię, o której mówi Pismo – podobieństwo do Boga, który nas stworzył. On objawia się w nas – w naszym człowieczeństwie aż do stopnia najwyższego – sam stając się człowiekiem, umożliwił nam przebóstwienie w Jezusie Chrystusie – najdoskonalszym z ludzi.

OBJAWIENIE HISTORYCZNE

Bóg objawia się w historii człowieka i realizuje swój zbawczy zamysł wobec wszystkich ludzi. Począwszy od czasów pradawnych, przez dzieje Izraela aż do pełni w Jezusie Chrystusie. Co ciekawe, objawienie historyczne Boga zawsze i wszędzie jest dostosowane niejako do stopnia dojrzałości i możliwości odbiorców. Bóg z czułością nachyla się ku człowiekowi w jego ziemskim dojrzewaniu. Od ludów pierwotnych, przez starożytność, przygotowuje wszystkie kultury i narody stopniowo do przyjęcia zbawienia w Chrystusie. Wszystkie religie pogańskie również były przygotowaniem do przyjścia Chrystusa. Wszystkie one wyrażają głębokie pragnienie człowieka – pragnienie znalezienia Stwórcy. Objawienie historyczne toczy się nadal w Kościele Jezusa Chrystusa prowadzonym przez Ducha Świętego aż dojdziemy do pełni czasów – do Objawienia eschatycznego. W tej drodze ku nowej rzeczywistości nadal dojrzewamy a Bóg cierpliwie nadal tłumaczy w swoim Kościele swoim dzieciom, o co Mu chodzi, choć my zazwyczaj jesteśmy mało pojętnymi uczniami 😊.

OBJAWIENIE ESCHATYCZNE

Gdy świat się dopełni, ujrzymy Boga w całej pełni – On da nam Siebie w całości. Całkowicie nas Sobą napełni. Ostateczne zwycięstwo i Objawienie Boga dokona się dzięki Barankowi:

„Oto zwyciężył Lew z pokolenia Judy, Odrośl Dawida, tak że otworzy księgę i siedem jej pieczęci” (Ap 5, 5)

ZNAKI OBJAWIENIA

Bóg przemawia do człowieka przez znaki, objawia się przez wydarzenia i ludzi. Do najważniejszych należą: Znak Jezusa Chrystusa, cuda, znak męczeństwa oraz Kościół i znaki w nim.

ZNAK JEZUSA CHRYSTUSA

Bóg objawił się w pełni w człowieczeństwie Jezusa Chrystusa. Człowieczeństwo Jezusa jest „sakramentem” – znakiem i narzędziem Jego Bóstwa i zbawienia. Bóg dał się poznać w Swoim Synu – sam Jezus mówi o tym do swoich uczniów: „Kto Mnie zobaczył, zobaczył także i Ojca.” (J 14, 9)

ZNAKI – CUDA

Różnie definiuje się pojęcie cudu. Możemy wyróżnić trzy główne koncepcje rozumienia tego, czym jest cud:

  • koncepcja psychologiczna – cuda nie są czymś nadzwyczajnym, to coś, co w danym momencie zachwyca, wzbudza zdziwienie i w ten sposób przybliża do Boga
  • koncepcja obiektywizująca – cuda to coś, co wykracza poza prawa natury
  • koncepcja semejotyczna – cud to doświadczalny zmysłami nadzwyczajny znak miłości Boga, przez który zaprasza On człowieka do wiary, ponawia dialog z nim, objawia plan zbawienia i antycypuje pełnię Królestwa Bożego

Dla mnie cudami są zarówno rzeczy zwyczajne, które po prostu zachwycają – uśmiech dziecka, zapach wiosny, wschód słońca czy szum morza, jak i nadzwyczajne wydarzenia przekraczające prawa natury (a i o takich słyszałam w najbliższym mi otoczeniu). Ten trzeci rodzaj cudów – te nadzwyczajne znaki to w moim życiu zazwyczaj tak zwane „przypadki”, które nie są przypadkowe. Czasem dzieją się rzeczy, które może nie są spektakularne, ale przez to, w jakim momencie się dzieją, przypominają mi o stałej obecności Boga w moim życiu, o Jego nieskończonej miłości i trosce względem mnie i moich najbliższych. Cuda wydarzają się naprawdę – trzeba tylko mieć otwarte oczy i serce, bo niektóre z nich mogą przejść niezauważone, gdyż Bóg działa bardzo delikatnie i dyskretnie 😊.

ZNAK MĘCZEŃSTWA

Niewątpliwym znakiem Bożej obecności są męczennicy wszystkich wieków i wszystkich wyznań chrześcijańskich (nie jest to status zarezerwowany wyłącznie dla katolików!). Ci cisi świadkowie wiary (‘martys’ to z greckiego świadek), którzy dobrowolnie oddali swoje życie ze względu na Chrystusa stanowią znak działania Boga w świecie na przekór nienawiści i złu. W męczeństwie jaśnieje światło prawa Bożego a zwłaszcza niezbywalna godność człowieka. Męczeństwo odrzuca w samej swojej istocie jakiekolwiek usprawiedliwienie złych czynów – to oddanie życia wbrew logice tego świata, który stara się często iść na zgniłe kompromisy ze złem. W świadectwie męczeństwa ukazuje się jasno absolutny charakter moralnego dobra.

ZNAK KOŚCIOŁA I ZNAKI W KOŚCIELE

Kościół, poprzez sakramentalną obecność Chrystusa, sam staje się sakramentem zbawienia, objawiając Boga ludziom. To w nim wchodzimy w realną przynależność do Chrystusa przez chrzest i jednoczymy się w Jego mistycznym Ciele przez Eucharystię. Z Kościołem identyfikuje się sam Chrystus – potwierdza to już w słowach skierowanych do Szawła pod Damaszkiem: „«Szawle, Szawle, dlaczego Mnie prześladujesz?»” (Dz 9, 4).

REFLEKSJA TEOLOGICZNA

Objawienie jest spotkaniem z darującym siebie Bogiem, którego celem nie jest tylko odsłonięcie pewnych prawd, ale w samej swojej istocie jest ono spotkaniem z miłującym Ojcem przez Chrystusa w Duchu Świętym. Jest ono wyrazem pragnienia Bożego serca, który pierwszy i niczym nieprzymuszony wychodzi naprzeciw człowieka, z którym chce nawiązać dialog miłości. Czeka na odpowiedź każdego z nas – wyrażoną przez wiarę w posłuszeństwie Jego woli na wzór Syna i realizowaną w miłości oraz umacnianą nadzieją pokładaną w Bogu.

To spotkanie i dialog są możliwe dzięki Jezusowi Chrystusowi, w którym Bóg zwraca się do mnie i do Ciebie jak do przyjaciół, gdyż to właśnie Syn jest pośrednikiem i pełnią całego Objawienia. Objawienie dokonane w Jezusie Chrystusie jest pełne i doskonałe – nie potrzebuje żadnych uzupełnień ani dopowiedzeń – ani z objawień prywatnych, ani z innych religii.

Jezus Chrystus objawiając miłość Ojca stał się początkiem wspólnoty Kościoła i przez całe swoje życie, działalność, nauczanie, słowa i znaki, śmierć i zmartwychwstanie oraz zesłanie Ducha głosi On słowa Boże i dopełnia dzieła zbawienia. Choć Objawienie sensu stricte zakończyło się wraz ze śmiercią świętego Jana (ostatniego z apostołów), to dzięki darowi Ducha Świętego działającego w Kościele, jest ono wciąż aktualizowane i tłumaczone, przez co może stać się zrozumiałe dla wierzących wszystkich czasów.

Objawienie od samego początku ma charakter sakramentalny, ponieważ Bóg działa przez czyny i słowa (jak choćby w momencie stworzenia mamy słowo ‘dabar’ – to znaczy słowoczyn – Bóg stwarza świat słowem, które staje się czynem stwórczym w momencie wypowiedzenia). Objawienie jest zbawczym czynem Boga w historii, a czyn ten jest interpretowany przez słowo. Bóg działa przez czyny zbawcze, jednocześnie wyjaśniając je poprzez natchnione słowo Pisma spisane przez ludzi na przestrzeni wieków.

Objawienie Boże ma także charakter historiozbawczy. W historii ludzkości poprzez Objawienie – czyli darowanie się Boga człowiekowi – Bóg jednocześnie zbawia człowieka.

Powszechność Objawienia charakteryzuje się pewną stopniowością. W najszerszej idei Objawienie Boga ma charakter uniwersalny i jego celem jest zbawienie wszystkich ludzi. Szczytem Objawienia uniwersalnego jest objawienie specjalne skierowane do Narodu Wybranego, które Bóg zechciał przekazać w historii Izraela oraz Starym Testamencie. Szczytem zaś Objawienia specjalnego jest Wydarzenie Jezusa Chrystusa (jego wcielenie, życie, śmierć i zmartwychwstanie), które stało się dla nas zbawieniem.

RELACJA OBJAWIENIA BOŻEGO DO OBJAWIEŃ PRYWATNYCH

Ponieważ w Chrystusie Bóg objawił się w pełni i ostatecznie, nie będzie już żadnego publicznego Objawienia aż do Paruzji, czyli ostatecznego przyjścia Chrystusa. Objawienia prywatne mogą pomóc zrozumieć lub uwypuklić pewne ważne w danym czasie aspekty Objawienia Bożego, jednak nic nowego do niego nie wnoszą. Jeśli treści objawienia prywatnego stałyby w sprzeczności z Ewangelią i Tradycją Kościoła, znaczyłoby to, że albo nie mają charakteru nadprzyrodzonego (są jedynie wytworem wyobraźni otrzymującego „objawienie”) lub pochodzą od złego ducha. Badanie objawień prywatnych w Kościele zawsze przebiega bardzo długo a proces dochodzenia do ich uznania jest zazwyczaj bardzo żmudny i skrupulatny, by nie narazić wiernych na zbłądzenie. Ciekawostką dla niektórych może okazać się fakt, że spośród wielu objawień maryjnych w Polsce Kościół uznał oficjalnie tylko jedno – w Giertzwałdzie.

PRZEKAZYWANIE OBJAWIENIA

Objawienie przekazywane jest ludziom przez Pismo Święte i Tradycję Kościoła. Pismo Święte jest słowem Boga utrwalonym na piśmie pod natchnieniem Ducha. Tradycja natomiast to słowo Boże powierzone Apostołom przez Chrystusa i Ducha, przekazywane następcom, aby wiernie strzegli, ukazywali i szerzyli to Słowo w asystencji Ducha. Obie te gałęzie stanowią jedno źródło Objawienia, a depozytu tego strzeże Urząd Nauczycielski Kościoła.

Objawienie nieustannie aktualizuje się w zbawczej misji Kościoła poprzez działanie Boga przez Chrystusa w Duchu Świętym w sakramentach, w których nasz Pan nieustannie działa obdarzając nas swoją łaską i życiem.

PODSUMOWANIE

Przyjmując więc w wierze Objawienie Boże i odpowiadając na nie miłością wchodzimy w czuły dialog z Trójcą Świętą i stajemy się współuczestnikami natury Boga, do czego On nas nieustannie zaprasza, działając również w naszym życiu przez znaki – te publiczne i te całkiem prywatne. Pamiętajmy, aby czujnie na nie czekać i nie przegapić okazji do spotkania z Tym, którego najgorętszym pragnieniem jest nasze zbawienie.

 

Pozdrawiam Cię serdecznie i do poczytania!

 

😀

You may also like

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.